Column: Lief dromen

9/11. De vraag: ‘waar was jij’  is mij al iets te vaak gesteld. En ik zou het eerlijk gezegd ook niet meer weten. Wat ik wél weet is dat de wereld die bewuste dag gigantisch veranderde. 9/10 zag ’ t leven er een stuk minder bedreigend uit, leken idealen makkelijker te behalen en -misschien nog wel het allerbelangrijkst- leefden we (meer) in harmonie met mensen van een andere afkomst. Waren we niet als de dood voor een boerka, mochten we onze waterflesjes meenemen door de douane op Schiphol en waren bodyscans nog iets voor ziekenhuizen of CSI New York.

En nu is hij dood. De boef, de bastard met de baard. Tenminste dat zegt Osa.. eh Obama. Maar, waar blijft het bewijs? Waar blijven die posts met die pica’s? ‘k Was toch echt in de veronderstelling dat niets meer veilig was voor Twitter, Facebook en andere social media. Als we er niet om vragen, worden we ermee overladen. Tot vervelens toe. Maar als we ernaar hunkeren, ons willen vergapen aan gruwelijke beelden, dan geven onze Twitteraars niet thuis. Ach misschien zijn de helden vanuit de VS erop geselecteerd. En bovendien scheelt het ons weer een slapeloze nacht door de zich eindeloos herhalende beelden in onze hoofden.

De grote vraag nu: wordt de wereld weer net zo mooi als vóór 9/11? Ik vrees van niet.  De mindset van mensen –wereldwijd- is veranderd. De angst zit er flink in. Nog steeds. En de economie draait voor een groot gedeelte op de veiligheids- en beveiligingsbranche. Investeringen zijn gedaan en zullen  hun geld moeten opbrengen. Maar dromen overbloemetjes en bijtjes en een blije wereld mag en kan nog steeds. Gelukkig, want daar houd ik van. Veel meer dan dromen over baarden en enge mannen. Ik ga het maar eens proberen vannacht. En dat flesje water meesmokkelen ook. Gewoon lief lachen en vertellen dat Osama écht dood is. Ik ben benieuwd of het lukt!

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Aangenaam! ZZP’er Jolanda Ton.  In de zomer van 2009 gestart met mijn eigen Maasstad Communicatie. Aan de slag als interim communicatieadviseur en (online) tekstschrijver.  En verder? Sporty, spicy, genieter, werker, schrijven, online media, mountainbike, snowboard, vrienden&familie, eten&drinken. Zo af en toe laat ik een persoonlijk ZZP-geluid horen op POOQ.nl. Wil je reageren? Heb je tips? Mail naar info@maasstadcommunicatie.nl

Geplaatst in Blogger Jolanda Ton

Column: What happened in Nederland?

Misschien –maar ik weet ‘t eigenlijk wel zeker- stel ik die vraag wel omdat ik freelance bij de grootste vakbond in de publieke sector. Ik kijk met verbazing naar wat er op dit moment in Frankrijk gebeurt. De straten zien letterlijk zwart van Fransozen (en de rondvliegende rookbommen) die protesteren tegen de (minimale) verhoging van de pensioenleeftijd.

Stel. Ik laat de aanleiding en intentie van de protesten, maar ook de narigheid die ervan komt even buiten beschouwing. Dan valt me nóg een ding op. Wat een wereld van verschil met us Nederland en het gedrag van Nederlanders. Om me heen, maar ook in mezelf zie ik weinig actiebereidheid terug. Waar is dat gebleven? In welke vorm dan ook? Waar zijn onze solidaire gevoelens? Verschuilen wij ons met opzet achter individualisme? Alsof dat iets is wat we moeten koesteren?

Ergens ben ik jaloers op die sociale betrokkenheid. Het geloof in massa en invloed door het organiseren van grote aantallen menen. De overtuiging dat je als groep én als individu iets kunt betekenen voor de leefbaarheid binnen de samenleving. Voor jezelf, die mensen in onderontwikkelde landen, je buurman, je collega, maar ook –alvast- voor die kleine in je buik of je opgroeiende neefjesen nichtjes. Prachtig toch?

Waarom hebben wij tegenwoordig social media –oftewel de mening en de input van anderen- nodig om ons te laten overtuigen van orgaan- of bloeddonatie? Zijn grootschalige shows hét middel om ons zover te krijgen geld te geven voor de gevolgen van natuur- en humanitaire rampen? Waarom krijgenwe minder mensen enthousiast voor een actie op het Plein in Den Haag? Misschien geloven we niet meer in onze eigen kracht. Laten we gewoon over ons heen komen wat ‘de grote mensen’ (met al hun onvolkomenheden, net als ik) beslissen. Hebben we het idee dat het allemaal vanzelf wel goed komt. Leven we bij de dag en maken we ons nog maar even niet druk over later. Wie dan leeft wie dan zorgt.

Pfff. Met zwartgalligheid komen we er ook niet. Maar ik wil wel weer wat meer op die enthousiaste burger lijken die meteen zijn jas aantrekt als hij/zij een protestmars ziet langskomen voor de goede zaak. Hupsa, een fluitje om. Mezelf laten zien en mijn mening laten horen. Met het geloof dat die mening ertoe doet. En dat ik wat kan betekenen. Net zoals die meneren en mevrouwen rondom het torentje dat doen. 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Aangenaam! ZZP’er Jolanda Ton.  In de zomer van 2009 gestart met mijn eigen Maasstad Communicatie. Aan de slag als interim communicatieadviseur en (online) tekstschrijver.  En verder? Sporty, spicy, genieter, werker, schrijven, online media, mountainbike, snowboard, vrienden&familie, eten&drinken. Zo af en toe laat ik een persoonlijk ZZP-geluid horen op POOQ.nl. Wil je reageren? Heb je tips? Mail naar info@maasstadcommunicatie.nl  

Geplaatst in Blogger Jolanda Ton

Visitekaartjes. Strooigoed of distributieplan?

Hartstikke trots. Flitsende bedrijfsnaam of de naam die je al een levenlang bij je draagt. En nu tijd om die naam te vereeuwigen op een rechthoekig papiertje van zo’n 11.5 bij 5 centimeter. Oke, dat briefpapier doen we er ook gewoon bij, maar het gaat uiteindelijk toch om dat ene ding. Als je dat in handen hebt, dan is je identiteit een feit: het visitekaartje.

En dan? Ik moet eerlijk toegeven dat mijn dikke voorraad–hoe meer je bestelt hoe goedkoper het relatief is- met een traag tempo slinkt. Ik ga de deur niet uit zonder een klein stapeltje in het binnenvakje van mijn tas. Maar dat stapeltje zit daar wel lekker warm and safely.

Is er een tactiek of strategie ‘hoe raak ik mijn visitekaartjes kwijt aan de juiste mensen’? Ondertussen heeft iedereen in mijn omgeving een exemplaar. Na het officiële moment van overhandiging mompelen ze allemaal dat ’t er best profi uitziet. En ja, daar glijdt het kaartje in een verborgen zakje van een broek of jasje. Om er wellicht later verbleekt en verfrommeld uit te komen na anderhalf uur in de trommel rondgedraaid te hebben.

Het kaartje moet een toegevoegde waarde hebben. Een ieniminibochure met jouw verhaal. Niets meer en niets minder. De bedreigende factoren elimineren. Oftewel, geen scherpe puntjes om het zwart onder de nagels mee weg te kunnen krabben. Geen ruimte om notities op te maken om het daarna weg te gooien. Te glad om een hompje kauwgom met succes kwijt te kunnen….

Ik heb een idee. Een POOQ-handboek met tips en trucs hoe je je kaartjes kwijt raakt.. Gebruik jij het als strooigoed, of handel je volgens een distributieplan? Vertel me alle creatieve manieren die jij gebruikt om je kaartjes te slijten. Enne het kaartjes uitwisselen op een netwerkbijeenkomst kennen we al….

Ik ben benieuwd naar jullie reacties..

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Aangenaam! ZZP’er Jolanda Ton.  In de zomer van 2009 gestart met mijn eigen Maasstad Communicatie. Aan de slag als interim communicatieadviseur en (online) tekstschrijver.  En verder? Sporty, spicy, genieter, werker, schrijven, online media, mountainbike, snowboard, vrienden&familie, eten&drinken. Zo af en toe laat ik een persoonlijk ZZP-geluid horen op POOQ.nl. Wil je reageren? Heb je tips? Mail naar info@maasstadcommunicatie.nl  

Geplaatst in Blogger Jolanda Ton

Column: Soepeltjes voldoen aan de urennorm?

Wat dachten we er van? Een versoepeling van de urennorm voor ZZP’ers en een versoepeling van de voorwaarden om een VAR-verklaring te krijgen. Misschien denk je nu je een dikke klus onder je kont hebt “Hoezo?”. En “Die VAR-verklaring? Dat stelt toch helemaal niets voor?” Misschien dan toch even verder kijken dan je neus lang is. Wie weet kan je daar later nog eens de vruchten van plukken. En wellicht dat je dan ook een beetje energie wilt steken in het aanzwengelen en in stand houden van een discussie die er écht toe doet.

We hebben het er al meer dan twee jaar over: de gemene deler van Nederland, Europa en de hele wereld oftewel, de economische malaise. Je hoort weinig meer over de lichte kentering naar een rooskleuriger toekomst. Faillissementen en overnames beheersen nog steeds het nieuws. Net als maatregelen en subsidies voor werklozen en degenen voor wie een werkloos bestaan dreigt.

De werkloosheidscijfers? Ja, hoog ja. Moet je nagaan dat ZZP’ers zonder werk hier niet meetellen. Ook profiteren wij niet van regelingen die de overheid in het leven roept. Een stukje eigen risico, dat weten we allemaal, maar juist ZZP’ers zijn de eersten die consequenties ervaren. Minder werk, minder budget, meer concurrentie…

De urennorm van 1225 uur per jaar staat al jaren vast. Een haast heilig getal. Wanneer je in september start met je eigen onderneming, weet je zeker dat je daar nooit van je lang-zal-ze-leven aan kunt voldoen. Dus naar dat voordeel kun je heel hard fluiten. Waarom geen evenredige berekening? Waarom geen verlaging van de urennorm? We zijn niet zielig, maar gewoon een klein stukje zorg minder. Belastingvoordeel iets meer binnen handbereik. We werken er hard genoeg voor. Toch?

Kritische geluiden en kleine speldenprikjes bij vakbonden en zzp-belangenbehartigers hebben tot resultaat geleid: FNV schreef op 18 januari een brief naar de Tweede Kamerfracties over dit onderwerp. We zijn er nog niet, maar er brandt een vlammetje namens ons allen in Den Haag....

Geplaatst in Blogger Jolanda Ton

Column: ‘Van alle markten thuis’, of uitblinken door een specialisme?

Branding of personal branding: naast social media misschien wel het meest online besproken onderwerp. Hoe zet jij jezelf in de markt? Wat maakt jou of je product nét even of compleet anders dan je buurmens? Stap 1. Besluiten wát je doet. Dat is de kip. Personal branding is het ei, waarbij ik nog steeds geloof dat de kip eerder komt dan het ei. 

De basis voor een keus ligt dicht bij jezelf.
Doen waar je goed in bent.
Of alles en een beetje meer dan waar je jarenlang collegegeld voor moest aftikken.
Of ‘gewoon’ wat je leuk vindt en iets waarvoor je een talent ontdekte door een onverwachte wending in je leven.

Simpel, maar dan, opeens, een keuzestress moment. Tenminste, als je ooit koos voor een onafgebakende professie…..
Net besloten wat je gaat doen en dan alweer nadenken over waar je stopt: wat is je scope? Waar trek jij de grens? Wat biedt je aan bij je potentiële opdrachtgever?
 
Een voorbeeld. Mister muscle, Arnold Schwarzenegger. Eens bodybuilder, met de 'Arnold Strongman Classic' als relikwie. Later acteur: van  de Terminator in de strijd om de heerschappij over de aarde tussen mens en machine tot oppas in KindergartenCop. In 2003 zoomden de camera’s van nieuwszenders  als vanouds op hem in. Maar nu in een andere arena. Schwarzenegger for governor! Schwarzenegger for governor? Een spottend lachje en de vergelijking met Mickey Mouse in de rol van kuifje, leken volledig op zijn plaats. En toch, op  7 november 2006 werd Arnie herkozen voor een nieuwe ambtstermijn.

Maar denk ook aan de vertolker van onze nationale Arnie: het knuffelkarakter van GTST van ’90 tot ‘96. Reinout Oerlemans wist zijn talenten te ontplooien en komt nu helemaal tot zijn recht als regisseur van Komt een vrouw bij de dokter. De combinatie met soapacteur zou zijn geloofwaardigheid geen goed doen. Een verstandige keus. Dit in tegenstelling tot andere niet nader te noemen soapies. Je kent ze wel. Van model, B-acteur, pitspoes en columnschrijver tot zangeres waar je ademnood van krijgt… Geloofwaardigheid is ver te zoeken. En hoe zit het met de eigenwaarde? In dat geval: schoenmaker blijf bij je leest.

Multitalent, generalist? Buit het uit, trek alles uit de kast. Show, don’t tell!  Specialist, expert? Blink uit in ‘eenvoud’ en gebruik dat om jouw klant échte koningstatus te geven. 
 
En die personal branding dan? Dat ei komt vanzelf na een beetje persen, wat je doet is een verlengstuk van wie JIJ bent.

Geplaatst in Blogger Jolanda Ton

Column: Vanaf vandaag POOQ ik mee!

Aangenaam! Vanaf vandaag POOQ ik mee! Een tijdje geleden voor het eerst de digitale hand geschud met POOQ.nl. Nu de eer en het plezier aan mij een persoonlijk ZZP-geluid te laten horen.

De geboorte van POOQ.nl, het aantal kraamvisites, maar met name regelmatig terugkerende trouwe peetvaders en –moeders, laten iets zien. Behoefte van zelfstandigen aan een platform, vraag & aanbod van opdrachten én een kennisbank.

De keus om ZZP’er te worden, is niet per se de keuze omzelf alles –hoe stoer dat ook is- uit te zoeken. Het schuurtje in je achtertuin vol te stouwen met nieuw uitgevonden wielen. Je bent niet de enige, ook al voelt dat soms zo. Vooral wanneer je omgeving je vol bewondering aankijkt en met zachte stem uitspreekt hoe dapper en intelligent het toch is dat je voor jezelf bent begonnen…. in deze tijd……

Binnen de grote familie ZZP (nu we toch al met beeldspraak bezig waren) bestaat een hoog ‘gungehalte’. Startende en gevestigde ZZP’ers zijn méér dan bereid tips en trucs te geven, en complete voorwaarden of factuurformats te  mailen. Zij lopen graag een uurtarief mis door je van informatie en coachende woorden te voorzien.  Mijn eigen ervaring en thanks to Vicky van der Plas! Gewoon googled, brutaal een mail met honderden vragen gestuurd en daarna verrast door een reply. (ps. MIJN infobron, dus nu niet allemaal Vicky contacten :) ).

Yes, DO try this at home!
Tip: ook via Hallo!, de zakelijke community van de KvK kun je de hemd van het lijf vragen aan mede-ZZP’ers. En wees dan ook zo lief de vragen van anderen te beantwoorden…

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Aangenaam! ZZP’er Jolanda Ton.  In de zomer van 2009 gestart met mijn eigen Maasstad Communicatie. Aan de slag als interim communicatieadviseur en (online) tekstschrijver.  En verder? Sporty, spicy, genieter, werker, schrijven, online media, mountainbike, snowboard, vrienden&familie, eten&drinken. Zo af en toe laat ik een persoonlijk ZZP-geluid horen op POOQ.nl. Wil je reageren? Heb je tips? Mail naar info@maasstadcommunicatie.nl  

Geplaatst in Blogger Jolanda Ton